Szczęście w miłości

Edyta Herbuś została zapytana - jak osiągnąć szczęście w miłości? Pytanie dość nieoczekiwane, ale aktorka wspaniale na nie odpowiedziała:

Strategie konstruktywne i destruktywne w konfliktach związkowych

W poprzednim wpisie wymieniłem cztery strategie rozwiązywania konfliktów związkowych (małżeńskich). Teraz czas na ich krótkie omówienie:

Dialog to znajdowanie optymalnych dla obojga rozwiązań, to współpraca na rzecz rozwiązania problemu, poszukiwania kompromisu, wzajemna i otwarta komunikacja oparta na szacunku i głębokiej więzi. Są to asertywne wypowiedzi i chęć zrozumienia stanowiska partnera.

Lojalność to przeczekanie konfliktu – jakoś się ułoży, wszystko będzie dobrze, damy sobie radę. Jest tu więc nadzieja, że potem będzie znowu dobrze (lepiej). Jest tu życzliwe nastawienie do partnera, rozumienie jego działań. Ale czy ta strategia jest dobrym rozwiązaniem? Czy odkładanie omówienia problemu na później pomoże w jego przepracowaniu? Z tabelki Strategie rozwiązywania konfliktów małżeńskich wynika, że jest to strategia konstruktywna i bierna. Lepiej więc już taka strategia niż któraś z poniższych o charakterze destruktywnym.

Eskalacja konfliktu – awantury, krytykowanie, atakowanie w czuły punkt, bezwzględność, nieprzejmowanie się uczuciami drugiej osoby (lub ich niezauważanie). Brak jakiejkolwiek współpracy i chęci kulturalnego porozumienia.

Wycofanie – taktyka cichych dni, ignorowanie partnera, niechęć do rozmowy o problemie, odsuwanie się, zamykanie w swoim pokoju, świecie, niepoświęcanie czasu związkowi. Ton chłodny i oficjalny, komunikacja minimalna, ograniczona do spraw domowych, ale nic o związku i jego sytuacji.

Jakie strategie zauważasz u siebie?
Mogą występować wszystkie, ale które z nich preferujesz?
Jakie strategie wybiera Twój partner?
Przyjrzyj się im i zobacz co możesz zrobić aby konflikty w swoim związku rozwiązywać stosując najkorzystniejszą z tych strategii – Dialog.

Tomasz Kurzydłowski

Literatura:
Krieglewicz, O. (2005). Inteligencja emocjonalna partnerów a zadowolenie ze związku i strategie rozwiązywania konfliktów w małżeństwie. Przegląd Psychologiczny, 48(4), 431-452.

Strategie rozwiązywania konfliktów małżeńskich

Olga Kriegelewicz stworzyła w 2003 roku kwestionariusz do pomiaru Strategii Rozwiązywania Konfliktów (SRK).
Opiera się on na założeniu, że istnieją dwa wymiary reakcji na ujawniający się konflikt między małżonkami.
Są to:
konstruktywność ------------------ destruktywność
aktywność ------------------ bierność

Z ich połączenia powstają 4 strategie rozwiązywania konfliktów:
Dialog = strategia konstruktywna i aktywna
Lojalność = strategia konstruktywna i bierna
Eskalacja konfliktu = strategia destruktywna i aktywna
Wycofanie = strategia destruktywna i bierna

Tomasz Kurzydłowski

>>>    część 2 Strategie konstruktywne i destruktywne w konfliktach związkowych.

 Literatura:
Krieglewicz, O. (2005). Inteligencja emocjonalna partnerów a zadowolenie ze związku i strategie rozwiązywania konfliktów w małżeństwie. Przegląd Psychologiczny, 48(4), 431-452.

Prawo do istnienia

Prawo do istnienia to najważniejsze ze wszystkich przysługujących nam praw.
Narodziliśmy się i mamy prawo żyć – to podstawa naszej egzystencji.

A jednak wiele osób ma trudności z przyjęciem tego prawa, zaakceptowaniem go w pełni, z uznaniem, że ma takie samo prawo do istnienia jak inni, bez spełniania pewnych warunków.
Cóż dopiero mówić o świadomości i obronie innych praw osobistych, takich jak prawo do bycia sobą, do posiadania własnych przekonań, uczuć, realizacji własnych marzeń i dążeń, do zaspokajania swoich potrzeb.
W książce "Asertywność menedżera" Maria Król-Fijewska i Piotr Fijewski podają aż 7 różnych sposobów, w jakich możemy traktować samych siebie w kontekście prawa do istnienia. Podaję w całości ten fragment, bo uważam, że jest niesamowity i przejmująco trafny!

Wybierz wariant, który odzwierciedla Twoją postawę:

1. Nie daję sobie prawa do istnienia. Moje przyjście na świat było prawdopodobnie przypadkowe i niechciane. Jestem wyłącznie ciężarem dla innych. Często myślę, żeby przestać istnieć.
   
   
2. Mam prawo istnieć, jeśli udam, że mnie nie ma. Moja strategia życiowa to bycie bezszelestnym duchem. Zajmować jak najmniej miejsca, chodzić po ziemi tak, by być niezauważalnym. Nie mówić, nie robić hałasu.
   
   
3. Mam prawo istnieć, jeśli inni mi na to pozwolą. Przepraszam, że żyję. Cały czas musze zabiegać o aprobatę innych. Czuję się jak ubogi krewny na eleganckim przyjęciu. Mimo, iż staram się być miły, cały czas żyję w obawie, że mnie wyproszą.
   
   
4. Mam prawo istnieć, jeśli na to zapracuję. Moje istnienie na tym świecie to nieustanna służba na rzecz kogoś lub czegoś. Mogę istnieć, dopóki stać mnie na świadczenie usług i posług. O własnych potrzebach i przyjemnościach w ogóle nie może być mowy.
   
   
5. Mam prawo istnieć, ale w drugiej kolejności. Mam prawo do istnienia, do swoich potrzeb i przyjemności, ale najpierw musze spełnić oczekiwania innych. Żyję, wsłuchując się w potrzeby innych, po to, by je zaspokoić. Są takie chwile, gdy wszyscy wokół mnie są nasyceni i zadowoleni, wtedy wreszcie mogę się zając sobą. Takich chwil jest bardzo niewiele.
   
   
6. Mam prawo do istnienia niezależnie od tego, jak bardzo i komu jestem potrzebny i co inni na ten temat myślą. Mam prawo do swoich potrzeb i przyjemności tak samo jak inni ludzie. Mam prawo do robienia tego, co chcę, dopóki nie rani to kogoś innego. Mam prawo do obrony własnej godności osobistej, nawet jeśli to kogoś rani, dopóki moje intencje nie są agresywne, lecz asertywne. Mam prawo do przedstawiania innym moich próśb i oczekiwań, dopóki uznaję, że druga osoba ma prawo odmówić. W sytuacjach, gdy prawa nie są oczywiste, mam prawo do dyskusji i wyjaśnień. Mam prawo do korzystania ze swoich praw.
   
   
7. Mam prawo do istnienia w pierwszej kolejności. Mój rozwój, moje potrzeby, moje przyjemności są najważniejsze niezależnie od praw i potrzeb innych. Czasem tylko cierpię, gdy moje otoczenie nie może tego zrozumieć.

Jeśli wybrałeś wariant 6, gratuluję - to samo sedno postawy asertywnej.
Jeśli wybrałeś warianty pozostałe – zastanów się, czy nadal chcesz pielęgnować taką postawę?
Czy służy to Tobie i innym, którzy mogą z Ciebie czerpać wzór?
Joanna Stelmach

Dla kogo przeznaczony jest trening asertywności i komunikacji?

Trening asertywności to uczenie zachowań asertywnych. Stoi na pograniczu edukacji psychologicznej i terapii. Adresowany jest do trzech grup osób:

1. Osób, które nigdy nie nabyły umiejętności asertywnego komunikowania się i zachowania;
   
2. Osób, które zazwyczaj umieją zachowywać się asertywnie, ale w pewnych sytuacjach odczuwają blokujący lęk lub reagują agresywnie;
   
3. Osób, które wątpią w swoje prawa do określonego rodzaju asertywnego zachowania i pozwalają innym na odebranie ich sobie.
   

Trening jest przeznaczony dla wszystkich tych, którzy pragną nauczyć się życia w zgodzie ze sobą, pełnego wyrażania siebie – otwarcie, szczerze, odważnie. Dla wszystkich tych, którym doskwiera niepewność, nieśmiałość, nieumiejętność jasnego wyrażania siebie – szczególnie w najbliższych związkach partnerskich, rodzinnych.

Jeśli chcesz poprawić jakość swojego życia, nabyć większą swobodę bycia sobą oraz umiejętność nawiązywania intymnego związku z drugą osobą bez porzucania własnego ja, to trening asertywności jest dla Ciebie!

W świecie człowieka asertywnego jest zdecydowanie mniej lęku, oporów i zahamowań w procesie komunikacji z innymi. Zastępuje je wiara w siebie, poczucie własnej godności, optymizm, autentyczna bliskość z ludźmi i swoboda w wyborze własnej drogi życia!

Zapraszam serdecznie!

Joanna Stelmach

>>> trening Asertywności w Jeleniej Górze <<<