Kiedy masz już za sobą wielokrotne rozmowy z partnerem o tym, co Ci się bardzo nie podoba w jego zachowaniu – on już wie, jaki to ma na Ciebie wpływ, jak się z tym czujesz, oraz prosiłaś go już o zmiany, zachęcając go w pozytywny sposób do ich wprowadzenia – a to nie przyniosło efektu, najwyższy czas na przedstawienie partnerowi konsekwencji, jakich może się spodziewać, jeśli dalej będzie zachowywał się w podobny sposób.
Ponieważ asertywne stawianie granic w związkach partnerskich (i nie tylko) to temat bardzo ważny i dla wielu osób dość trudny i skomplikowany, chciałabym go jeszcze bardziej przybliżyć naszym Czytelnikom, rozbudowując pewne aspekty wcześniejszego artykułu o moje konkretne propozycje.
Brak zajawki, ponieważ wpis jest zabezpieczony hasłem.
Rozmawialiście, padły ustalenia, było różnie, aż w końcu stało się. Partner(-ka) zrobił coś, co już nigdy miało się nie powtórzyć, lub w ogóle zdarzyć – ustalona granica została przekroczona. Co wtedy?! Przede wszystkim spokojnie. Zastanów się dlaczego wydaje Ci się, że coś pękło, że to już za dużo, że to zdarzenie (cokolwiek się stało), czy jeszcze ten jeden raz (jeśli dane sytuacje miały miejsce już wcześniej) nie powinny się zdarzyć. Z jakichś powodów ustanowiłaś granicę, i doskonale zdajesz sobie sprawę, że ją przekroczono. Tylko od Ciebie zależy co z tym zrobisz.
Wiele o ASERTYWNOŚCI zostało już powiedziane i napisane, ale wciąż przewija się w komentarzach czytelniczek Pięknej Miłości ten sam problem: „on pije, bije, nie stara się, nie dba o siebie, o mnie, o dzieci, nie szanuje mnie, ma gdzieś moje uczucia, kłócimy się wciąż o to samo, groziłam, że odejdę, obiecywał zmiany i nic”, a potem następuje: „mam już dość, wiem, że powinnam odejść ale nie mogę”. Jednym słowem czujemy się nieszczęśliwe, bo dzieje się coś wbrew nam, wbrew temu, co wspólnie ustaliliśmy i nie zawsze musi to być oznaką braku miłości. Wielu z nas nie nauczono jak powinien wyglądać zdrowy związek, po co jest szacunek, zaufanie, jak okazywać miłość.
Dzięki asertywności bronimy swoich praw, nie pozwalamy źle siebie traktować. Osoba asertywna nie narusza też praw innych osób, nie zachowuje się agresywnie, szkodliwie dla innych – co jest przejawem szacunku i postawy miłości wobec ludzi.
Kontynuuję temat poruszony we wpisie pt.: „Jak powiedzieć mężowi, że przestał być dla mnie atrakcyjny?” Wytłumaczyłam w nim, że nie warto używać niejasnych, „owiniętych w bawełnę” komunikatów, czyli takich, w których nie wyrażamy bezpośrednio swoich uczuć i pragnień. Ten sposób komunikacji jest nie tylko nieefektywny! Stosowany długoterminowo może przyczynić się do oddalenia się partnerów [...]
Prawo do istnienia to najważniejsze ze wszystkich przysługujących nam praw. A jednak wiele osób ma trudności z przyjęciem tego prawa, zaakceptowaniem go w pełni, z uznaniem, że ma takie samo prawo do istnienia jak inni, bez spełniania pewnych warunków.