Dziękuję za komentarze pod częścią pierwszą, zawierają one bardzo trafne uwagi! A oto moje wskazówki dla Pań, przeżywających podobnie jak Ania, problemy z partnerami celowo wzbudzającymi zazdrość:
Najważniejsza jest szczera rozmowa!
Porozmawiaj z nim o tym, jak przeżywasz tę sytuację. Zapytaj także o jego odczucia oraz o to, jaki ma cel w wywoływaniu w Tobie zazdrości. Być może stara się coś na Tobie wymusić? A może czuje się przez Ciebie zraniony i w ten sposób odgrywa się na Tobie? Starajcie się nawzajem siebie dobrze zrozumieć.
Poproś o taką zmianę, jaka będzie Cię satysfakcjonowała. Posłuchaj także, na czym zależy jemu.
Zastanówcie się, czy jesteście gotowi to dla siebie zrobić.
Jeśli partner nie będzie chciał nic zmieniać w swoim zachowaniu, pomyśl, czy na pewno chcesz spędzić z nim kolejne lata życia w poczuciu zagrożenia i podejrzeń?
Pamiętaj, że zasługujesz na piękną miłość
i na wspaniałego, dbającego o Ciebie partnera,
który nie będzie Tobą manipulował
i lekceważył Twoich uczuć!
Jeśli będziesz chciała z nim być pomimo wszystko, to możesz poradzić sobie z zazdrością takimi sposobami:
1. Wzbijając się na wyżyny akceptacji i ćwicząc się w trudnej sztuce bezwarunkowej miłości
– kochając tego mężczyznę takim jakim jest, nie wymagając od niego żadnych zmian i po prostu ciesząc się jego obecnością w Twoim życiu. Będzie to jednak zdrowe tylko wtedy, kiedy także siebie będziesz traktować z wielką miłością. Jeśli będziesz jego otaczać względami a siebie zaniedbywać, on szybko przestanie Ciebie szanować.
2. Nie traktując poważnie jego zagrywek
– lekceważąc je, żartując, podchodząc do nich z przymrużeniem oka. To jest świetne podejście, jeśli partner tylko Ciebie podpuszcza, a tak naprawdę nie jest zainteresowany nikim innym poza Tobą.
3. Obojętniejąc na to, jaki on jest i co robi
– rozwiązanie właściwe, kiedy partner faktycznie będzie Ciebie zdradzał. Taki emocjonalny dystans wobec partnera nie jest jednak przejawem zaangażowania i prawdopodobnie doprowadzi do rozpadu Waszej relacji, albo do życia nie ze sobą, ale obok siebie, jak dwoje obcych ludzi.
4. Prowadząc styl życia podobny jemu
– bywając w takich klubach, będąc otwartą na nowe znajomości, także o zabarwieniu erotycznym. Niektórym parom (przez jakiś czas?) mogą udawać się takie otwarte związki. Ważne jednak, aby ten styl życia był zgodny z Tobą, z Twoim usposobieniem i pragnieniami a nie tylko chęcią dorównania czy dostosowania się do partnera.
Swoją drogą – ciekawe, jaka byłaby jego reakcja, gdybyś pracowała w podobnym klubie i też zapowiedziała, że będziesz go zdradzać?! :-)
Które z moich propozycji najbardziej Ci odpowiadają?
Może podpowiesz jeszcze inne sposoby poradzenia sobie z zazdrością wzbudzaną przez partnera groźbami zdrad – zapraszam do komentowania!
Joanna Stelmach
Zdecydowanie rozmowa przede wszystkim, oczywiście zawsze łatwo o nerwy, kłótnie, ale wtedy tym bardziej nalezy dokładnie słuchac, i spokojnie kontynuować, szczególnie ważne pytania "o to, jaki ma cel w wywoływaniu w Tobie zazdrości". Często cele i intencje są pozytywne, tylko środki jego osiągania czasem nieudolne :-( może faktycznie chęc zwrócenia uwagi na siebie, wywołania większej troski o osobę partnera, zainteresowanie nim – udowadnianie że jest najważniejszy. Wiele osób zanim szczerze i otwarcie powie o swoich potrzebach najpierw stara się wyegzekwować ich spełnienie na różne sposoby. A może być to bardzo niebezpieczne narzędzie manipulacji i wywoływania lęku, o czym wspominasz Joasiu,… Czytaj więcej »
Nie cieszą się prawdziwą miłością, "cieszą się" jej złudzeniem – to typowe dla związków opartych na miłości warunkowej:
Charakterystyka związków opartych na miłości warunkowej
Niektórzy ludzie nie czują się bezpiecznie w życiu i w swoich związkach partnerskich.
Czują lęk, że ich potrzeby mogą zostać niezaspokojone, że mogą być kochani nie tak mocno
i nie w taki sposób, jak tego pragną.
Wydaje im się, że kiedy zdominują partnera i będą nim kontrolować, to ich potrzeby będą zaspokojone,
a oni sami poczują się wreszcie bezpieczni i szczęśliwi.
Naiwne i dziecięce marzenie, podłość ludzka niezna płci ni granic. W świecie hołdujacym sile i kulcie jednostki, empatia jest już słabością co z rzalem stwierdzam.
Mój mąż może nie straszy mnie zdradą, ale jego niektóre zachowania wywołują we mnie uczucie zazdrości. Jest mi wtedy przykro. Staram się na to nie reagować, odpuścić. Niestety mój zepsuty nastrój jest widoczny i w końcu mówię mężowi o co mi chodzi. Mnie jest lżej, szczegolnie że wolę niejasne sytuacje, coś co nam się nie podoba wyjaśniać od razu. Wydaje mi się, że większość niewyjaśnionych spraw rzuca ciń na jakość dalszego życia. Więc ja mężowi mówię, a on krzykiem, nerwami i przekleństwami reaguje na moje pretensje. Nie chce o tym rozmawiać. Uważa, że jestem nienormalna czepiając się tak banalnych, nic… Czytaj więcej »